شوکران

بسپاریم برسنگ مزارمان تاریخ نزنند تا آیندگان ندانند بی عرضگان این برهه از تاریخ ما بوده ایم.

صفحات جانــــــــــبی

▼

۱۳۸۹ دی ۲, پنجشنبه

سکوت

وقتی میتوانی با سکوت حرف بزنی،

برپایه های لغزان واژه ها تکیه نکن

رونیــــــک در ۱۵:۴۸

هم‌رسانی

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر

‹

›

صفحهٔ اصلی

مشاهده نسخه وب

رونیــــــک: آنقدر بر خاک مرده این باغ نهال سبز می کارم تا باغبان شرمنده شود . اگرچه برای کاشتن نهال باید خاک را بشکافم ، شاید به جرم اینکار باغبان از من بیزار شود . ملالی نیست ، بگذار بیزار بشود . آن زمان که سبزی نهال هایی که من با دستان خود ، با عشق ، با اشک کاشتم ، پیکر باغ را فرا گیرد ، باغبان لبخند خواهد زد . حتی اگر طناب دار مرا به شاخه های همان نهالی که من جانش بخشیدم ، آویزان کند ، خوشحال خواهم شد، هنگامی که جسمم از درختی آویزان است و در برابر اراده بادی که به هر سو می کشاندش ، می خواهد اما نمی تواند که مقاومتی داشت باشد ، نفسم که بند می آید ، نوک دست ها و پاهایم که سپیدیشان را به کبودی می سپارند ، آخرین تصویری که در روحم ثبت شود انبوه درختان سبز باشد و باغبانی که دیگر سبز شده است . تنها گناهش سرخ پنداشتن منست ، می بخشم . باز هم سربلند خواهم بود که تلاش تک تک سلول های بدنم برای ادامه حیات ، لرزش اندامم در جستجوی نفس ، درخت سبزی که صبورانه سنگینی وزنم را تحمل می کند خواهد لرزاند و آن گاه برگ های زرد و پاییزی اش ، برگ های پبر و مرده اش در فشار این تکان فرو خواهد ریخت . حتی مرگم خط سبزی بر پیکر همه مرگ ها خواهد بود ...

مشاهده نمایه کامل من

با پشتیبانی Blogger.